Menu

Przemówienie do naczelnych rabinów i dyrektora generalnego Naczelnego Rabinatu Izraela na zakończenie koncertu

Informations
Collection: 2004
Available languages: PL
Archive description
Notes
Archive description
Identification:
Reference code:
N_5_2004_1417
Title:
Przemówienie do naczelnych rabinów i dyrektora generalnego Naczelnego Rabinatu Izraela na zakończenie koncertu
Date:
2004-01-17
Place:
Rzym
Category:
Przemówienia
Subtitle:
Idźmy drogą pojednania i pokoju
Persons index:
Geographical index:
Date:
Make comments
Content of the document

1. Z prawdziwym wzruszeniem uczestniczyłem w dzisiejszym koncercie, którego ideą przewodnią jest pojednanie żydów, chrześcijan i muzułmanów. Bardzo uważnie słuchałem wspaniale wykonanych utworów muzycznych, które dostarczyły nam wszystkim okazji do refleksji i modlitwy. Pozdrawiam inicjatorów koncertu oraz tych, którzy konkretnie przyczynili się do jego realizacji — wszystkim z serca dziękuję.

Pozdrawiam przewodniczących i członków Papieskich Rad, które patronowały temu jakże znaczącemu wydarzeniu. Pozdrawiam znakomitych gości i przedstawicieli różnych międzynarodowych organizacji żydowskich, Kościołów i Wspólnot kościelnych oraz islamu, których udział nadaje naszemu spotkaniu jeszcze głębszą wymowę. Szczególne podziękowanie należy się Rycerzom Kolumba, którzy udzielili konkretnego wsparcia, oraz włoskiej telewizji RAI, reprezentowanej tu przez jej dyrektorów, którzy zadbali o należyte rozpowszechnienie koncertu.

Słowa pozdrowienia kieruję do znakomitego dyrygenta Gilberta Levine'a oraz do członków Orkiestry Symfonicznej z Pittsburgha i chórów z Ankary, Krakowa, Londynu i Pittsburgha. Wybór utworów na dzisiejszy wieczór podyktowany był pragnieniem zwrócenia uwagi na dwa ważne zagadnienia, w pewnym sensie łączące tych, którzy deklarują swoją przynależność do judaizmu, islamu i chrześcijaństwa, pomimo iż święte księgi tych religii traktują je w sposób odmienny. Te dwa wątki to cześć dla patriarchy Abrahama i wskrzeszenie zmarłych. Wysłuchaliśmy wspaniałego komentarza na ten temat w sakralnym motecie Abraham Johna Harbisona oraz w II Symfonii Gustava Mahlera, dla której inspiracją był dramatyczny poemat Dziady polskiego wieszcza Adama Mickiewicza.

2. W historii stosunków między żydami, chrześcijanami i muzułmanami były blaski i cienie i, niestety, nie brakowało w niej bolesnych chwil. Dziś odczuwa się pilną potrzebę szczerego pojednania się tych, którzy wierzą w jednego Boga.

Dzisiejszego wieczoru zebraliśmy się tutaj, aby dać konkretny wyraz temu dążeniu do pojednania, zdając się na uniwersalne przesłanie muzyki. Została nam przypomniana przestroga: «Jam jest Bóg Wszechmogący. Służ Mi i bądź nieskazitelny» (Rdz 17, 1). Każdy człowiek słyszy w swym wnętrzu te słowa; wie, że pewnego dnia będzie musiał zdać sprawę Bogu, który z wysoka przygląda się jego pielgrzymowaniu na ziemi.

Wspólnie wyrażamy pragnienie, aby ludzie zostali oczyszczeni z nienawiści i zła, nieustannie zagrażających pokojowi, i umieli podać sobie ręce, którym obca jest przemoc, a gotowe są nieść pomoc i ulgę potrzebującym.

3. Wyznawca judaizmu czci Wszechmogącego jako opiekuna człowieka i jako Boga obietnic życia. Chrześcijanin wie, że to miłość skłania Boga do wejścia w relację z człowiekiem i że miłość jest odpowiedzią, jakiej On oczekuje od człowieka. Dla muzułmanina Bóg jest dobry i potrafi napełnić wierzącego swym miłosierdziem. Żywiąc te przekonania, wyznawcy judaizmu, chrześcijanie i muzułmanie nie mogą pogodzić się z tym, by na ziemi panowała nienawiść, by ludzkość była nękana niekończącymi się wojnami.

Tak! Musimy znaleźć w sobie odwagę pokoju. Musimy usilnie prosić Najwyższego o dar pokoju. A pokój rozleje się niczym uśmierzający ból olejek, jeżeli bez ustanku będziemy iść drogą pojednania. Wówczas pustynia zamieni się w sad, w którym panować będzie sprawiedliwość, a owocem sprawiedliwości będzie pokój (por. Iz 32, 15-16).

Omnia vincit amor! — Miłość wszystko zwycięża!