Menu

Pielgrzymka Jana Pawła II do Indii, 1986 r.

Pomoc w pielęgnowaniu chorych w aśramie Nirmal Hridaj (Domie Czystego Serca), spotkanie z Matką Teresą z Kalkuty oraz z przedstawicielami różnych religii – to niektóre z punktów programu 10-dniowej pielgrzymki Jana Pawła II do Indii.
Fot. Wikipedia
1 lutego 1986
DELHI: Powitanie Jana Pawła II przez władze państwowe oraz przedstawicieli Kościoła w Indiach. • Wizyta w katedrze – modlitwa, uroczyste poświęcenie archidiecezji Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, poświęcenie tablicy pamiątkowej i kamienia węgielnego pod nowy klasztor, zasadzenie drzewka upamiętniającego wizytę. • Spotkanie z prezydentem, premierem i ich rodzinami w rezydencji prezydenckiej Rashatrapati Bhavan. • Wizyta w narodowym sanktuarium Indii – Raj Ghat – miejscu kremacji zwłok Mahatmy Gandhiego, Nehru i Indiry Gandhi. Modlitwa i przemówienie zakończone modlitwą o pokój. • Msza św. na stadionie im. Indiry Gandhi koncelebrowana z wszystkimi 124 biskupami kraju i udziałem ok. 25 tys. osób – katolików, hinduistów, sikhów i muzułmanów. Homilia nt. wędrówki człowieka ku Absolutowi. • Inauguracja obchodów 25-lecia indyjskiej Caritas w siedzibie Konferencji Episkopatu Indii. • Spotkanie z biskupami w teatrze. • Kolacja w towarzystwie biskupów.
2 lutego 1986
DELHI: Spotkanie z Dalajlamą. • Msza św. na stadionie Indiry Gandhi poprzedzona widowiskiem tanecznym nt. problemów społeczeństwa Indii. Homilia o krzyżu jako światłości świata – źródle nadziei i zbawienia, przynoszącego wyzwolenie z niewoli grzechu i śmierci. Papież dotknął kwestii podziału kastowego Hindusów i innych problemów społecznych. We mszy św. uczestniczyli wierni z odległych stron Indii, a także Nepalu. • Spotkanie religijno-kulturalne na stadionie pt. "Chrystus światłem świata" z udziałem przedstawicieli hindusów, muzułmanów i chrześcijan.
3 lutego 1986
DELHI: Pożegnanie Papieża na lotnisku Palam m.in. przez prezydenta i premiera. RANCHI: Przylot do Ranchi (miasta w północnych Indiach) i obrzęd powitalny (umycie rąk, nałożenie turbanu, wręczenie białego szala i przejście po sześciu dywanach uplecionych z trzciny). • Msza św. odprawiona w ornacie ofiarowanym przez miejscową ludność. W liturgii uczestniczyło ok. 200 tys. osób, w większości niekatolików. • Odlot do Kalkuty. KALKUTA: Odwiedziny w założonej przez Matkę Teresę z Kalkuty i prowadzonej przez Misjonarki Miłości aśramie Nirmal Hridaj (Domie Czystego Serca). Ojciec Święty pomagał w pielęgnowaniu chorych, a po opuszczeniu aśramu odmówił modlitwę i udzielił błogosławieństwa. • Spotkanie w kolegium św. Franciszka Ksawerego z przedstawicielami niekatolickich wspólnot chrześcijańskich, a na dziedzińcu kolegium z przedstawicielami innych religii oraz świata kultury i nauki. • Kolacja w rezydencji arcybiskupa.  
4 lutego1986
SHILLONG: Przylot z Kalkuty. • Msza św. z homilią o Ewangelii w służbie wszystkich narodów i kultur z udziałem ok. 50 tys. osób. • Powrót do Kalkuty. KALKUTA: Msza św. na terenie parku Brigade Parade Grounds Park z homilią nt. "Wysłani przez Ducha Świętego, abyście mieli pełnię życia". We mszy wzięło udział ok. 300 tys. osób, w tym niekatolików z całego stanu Bengal – z archidiecezji Kalkuty i Bengalu Zachodniego (wśród 55 milionów mieszkańców jest 0,25% katolików). Msza była koncelebrowana m.in. przez arcybiskupa Kalkuty kard. Lawrence'a Picachy'ego.  
5 lutego 1986
MADRAS: Przylot z Kalkuty. • Modlitwa przed Najświętszym Sakramentem wystawionym na Górze św. Tomasza – w miejscu, gdzie wg tradycji Apostoł poniósł śmierć męczeńską. • Spotkanie w Rajaji Hall z 2 tys. osób – przedstawicielami religii niechrześcijańskich. • Nawiedzenie katedry św. Tomasza z grobem Apostoła. Msza św. na morskim wybrzeżu wraz z biskupami z Tamilnadu (milion uczestników). GOA: Przylot Jana Pawła II i przejazd ulicami miasta.  
6 lutego 1986
GOA: Msza św. na Campal Grounds z homilią nt. Chrystusowego wezwania do jedności z udziałem ok. 300 tys. osób.  MANGALORE: Przewodnictwo liturgii słowa nt. "Kościół jako posługiwanie” z udziałem ok. 500 tys. osób. GOA: Spotkanie z księżymi w bazylice Dobrego Pasterza, miejscu przechowywania relikwii św. Franciszka Ksawerego – modlitwa przy sarkofagu, a następnie przemówienie do zgromadzonych ok. 900 księży. 
7 lutego 1986
TRIŚUR: Spotkanie modlitewne z homilią, odnowieniem przysięgi małżeńskiej młodych par, koronacją figury Matki Bożej z katedry w Triśur oraz poświęceniem kamieni węgielnych pod szkołę, szpital i ośrodek duszpasterski. Papież wręczył jednej z rodzin klucz do mieszkania.  KOCZIN: Msza św. z homilią nt. pojednania i jedności, z udziałem ok. 200 tys. osób. • Spotkanie w kościele św. Piotra i Pawła z katolikosem prawosławnego Kościoła malankarskiego jakobitów. • Odwiedziny w łacińskiej katedrze i bazylice katedralnej archidiecezji katolickiej rytu syro-malabarskiego. • Noc w rezydencji biskupa syro-malabarskiego w Ernakulam.
8 lutego 1986
KOTTAYAM: Msza św. na stadionie sprawowana przez Jana Pawła II w rycie syro-malabarskim z koncelebrą biskupów rytów łacińskiego i malankarskiego, z beatyfikacją o. Kuriakose Eliasza Chavara i s. Alfonsy Muttathupandathu, z udziałem ok. 1,5 mln. osób. • W kaplicy Mar Eliasa spotkanie z katolikosem prawosławnego Kościoła syro-malankarskiego. • Nawiedzenie syro-malabarskiej katedry Chrystusa Króla i kościoła Dobrego Pasterza. • Przelot do Trivandrum.  TRIVANDRUM: Nawiedzenie łacińskiej katedry św. Józefa i metropolitalnej katedry syro-malankarskiej archidiecezji Trivandrum z modlitwą przy grobie arcybiskupa Mar Ivaniosa. • Spotkanie modlitewne na lotnisku z homilią nt. "Istniejąc w postaci Bożej, ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi". • Powrót do Koczin.  
9 lutego 1986
VASAI-VIRAR: Przylot na lotnisko w Bombaju i przelot helikopterem do Vasai-Virar. • Spotkanie modlitewne na terenie St. Augustine High School z udziałem ok. 550 tys. osób. Poświęcenie kamienia węgielnego pod nowe kolegium.  BOMBAJ: Wizyta w katedrze Najświętszego Imienia Jezus w Bombaju. • Msza św. w Shivaji Park. Zawierzenie Indii Maryi.  
10 lutego 1986
PUNE: Msza św. na terenie seminarium w Pune. Spotkanie ze studentami Papieskiego Wydziału Filozoficzno-Teologicznego.  BOMBAJ: Spotkanie w seminarium Piusa X z osobami konsekrowanymi. • Spotkanie z młodzieżą w Shivaji Park. • Odlot do Rzymu.
Cel
26 stycznia 1986 r. podczas niedzielnego spotkania na Anioł Pański w Watykanie Jan Paweł II wspomniał o zbliżającej się podróży do Indii. Jak sam powiedział przed odlotem z Rzymu, udawał się do Indii jako pielgrzym pokoju i jako pasterz, którego zadaniem jest utwierdzanie braci w wierze (por. Łk 22,32), w kościelnej jedności i ich świadectwie danym Chrystusowi. Przypomniał również, że chrześcijańskie wspólnoty południa kraju chlubią się pochodzeniem od św. Tomasza Apostoła.
Już po wylądowaniu w Delhi Papież mówił m.in.: „Cel mojego przybycia do Indii ma charakter zarówno religijny, jak i humanitarny. Przybywam, aby złożyć wizytę pasterską katolikom Indii, a także by z przyjaźnią i z głębokiej potrzeby oddać hołd całemu waszemu narodowi i różnym kulturom. Na początek skorzystałem z okazji, aby wyrazić szczere zainteresowanie wszystkimi religiami Indii  zainteresowanie nacechowane szczerym szacunkiem, uwagą zwróconą na to, co nas łączy, pragnieniem rozwijania dialogu między religiami i owocnej współpracy między ludźmi różnych wyznań” (przemówienie powitalne na lotnisku Palam, Delhi, 1 lutego 1986 r.).

Kontekst
Położone w Południowej Azji Indie to drugi pod względem ludności kraj świata (1,3 mld ludzi) i siódmy na świecie pod względem powierzchni. Indie były brytyjską kolonią, jednak w 1947 r. odzyskały niepodległość. Kraj mierzy się z problemami ubóstwa i niedożywienia.
Dominującą religią w Indiach jest hinduizm, a chrześcijanie wszelkich wyznań stanowią zaledwie 2,5 procent ludności.

Przebieg
Pielgrzymka miała charakter zarówno religijny, jak i humanitarny. Ważnym momentem były odwiedziny w założonym przez Matkę Teresę z Kalkuty i prowadzonym przez Misjonarki Miłości aśramie Nirmal Hridaj. W tym miejscu siostry pielęgnują ciężko chorych i umierających, przynoszonych z ulic Kalkuty.
W czasie wizyty w Indiach Jan Paweł II spotykał się nie tylko z katolikami, ale również z przedstawicielami innych wyznań i religii. Wizyta miała zatem również charakter ekumeniczny i międzyreligijny.
Słowa Jana Pawła II
Z tego miejsca, które na zawsze związane jest z pamięcią o tym niezwykłym człowieku, pragnę wyrazić wobec mieszkańców Indii i świata moje głębokie przekonanie, że pokój i sprawiedliwość, których tak bardzo potrzeba dzisiejszemu społeczeństwu, mogą być osiągnięte tylko tą drogą, jaką za podstawę swojej nauki przyjął Gandhi: poprzez przewagę ducha i "satjagraha"  moc prawdy, która własnym dynamizmem zawartym w działaniu sprawiedliwym zwycięża bez przemocy.
Moc prawdy uczy nas dostrzegać wraz z Mahatmą Gandhim godność, równość i braterską solidarność wszystkich ludzkich istot oraz nakłania do odrzucenia wszelkich form dyskryminacji. Wskazuje raz jeszcze potrzebę wzajemnego zrozumienia, akceptacji i współdziałania pomiędzy grupami religijnymi w pluralistycznym społeczeństwie współczesnych Indii i na całym świecie.
Przemówienie w Raj Ghat - miejscu pamięci Mahatmy Gandhiego, Delhi, 1 lutego 1986 r.


Krzyż staje się światłością, Krzyż staje się zbawieniem. Czyż to nie jest "dobra nowina" dla ubogich? Dla wszystkich, którzy znają gorzki smak cierpienia? Tutaj, w Indiach, a także w wielu innych miejscach świata, żyją miliony ludzi ubogich, i wszyscy oni dzielą z Chrystusem jego krzyż, ponieważ na krzyż, ponieważ na krzyżu wziął On na siebie wszystkie krzyże świata. Jakżeż liczni mężczyźni, kobiety i dzieci doświadczają krzyża głodu, który pozbawia ich "chleba powszedniego", a serca rodziców przepełnia bólem na widok dzieci, które cierpią lub nawet umierają z braku pożywienia. Jakżeż wielu żyje w ubóstwie i cierpieniu, padają ofiarą chorób i pogrążając się w rozpaczy.
A przecież można odwrócić ten krzyż ubóstwa, krzyż głodu, krzyż wszelkiego innego cierpienia  ponieważ Krzyż Chrystusa stał się światłością naszego świata. Jest światłem nadziei i zbawienia. Nadaje sens wszelkiemu ludzkiemu cierpieniu. Niesie z sobą zapowiedź życia wiecznego, wolnego od bólu i grzechu. Po Krzyżu przyszło Zmartwychwstanie. Śmierć została zwyciężona przez życie. I wszyscy, którzy łączą się z ukrzyżowanym i zmartwychwstałym Bogiem, mogą liczyć na udział w tym zwycięstwie.
Homilia podczas mszy św. na stadionie Indiry Gandhi w Delhi, 2 lutego 1986 r.


Wszechmogący i Wieczny Boże,
Ojcze ubogich,
Pocieszycielu chorych,
Nadziejo umierających!
Twoja miłość kieruje każdym krokiem naszego życia. Tutaj, w Nirmal Hridaj, gdzie chorzy i umierający otoczeni są pełną miłości troską, wznosimy do Ciebie w modlitwie naszej myśli i serca. Wielbimy Cię za dar ludzkiego życia, a szczególnie za obietnicę życia wiecznego. Wiemy, że zawsze jesteś blisko nieszczęśliwych i opuszczonych, a także wszystkich słabych i cierpiących.
(...) Kochający Ojcze, błogosław tych, którzy umierają, i tych, którzy wkrótce staną przed Tobą. Wierzymy, że śmierć uczyniłeś bramą ku wiecznemu życiu. Zachowaj w swojej miłości naszych braci i siostry w ostatnich chwilach ich życia i poprowadź ich bezpiecznie ku wiecznemu życiu z Tobą.
Modlitwa w Nirmal Hridaj, 3 lutego 1986 r.


Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, naszym Odkupicielu! Podstawową misją Kościoła jest głoszenie światu Dobrej Nowiny odkupienia. Dlatego też przybywam do was, aby wraz z wami sprawować  zwłaszcza w Eucharystii  tajemnicę odkupienia, tajemnicę męki i zmartwychwstania Chrystusa, i aby was wesprzeć w waszym dążeniu do dawania wobec świata świadectwa tej tajemnicy.
Niosąc innym Dobrą Nowinę odkupienia, Kościół stara się zrozumieć ich kulturę. Stara się poznać umysły i serca tych, którzy go słuchają, ich problemy i trudności, nadzieje i marzenia. A kiedy pozna i zgłębi te różnorodne aspekty kultury, wtedy może rozpocząć dialog zbawienia, może  z całym szacunkiem, ale i z całą jasnością i przekonaniem  przekazywać Dobrą Nowinę odkupienia tym wszystkim, którzy z własnej woli zechcą jej słuchać i odpowiedzieć na nią. Na tym polega ewangeliczne zadanie Kościoła we wszystkich epokach.
Homilia podczas mszy św. w Brigade Parade Grounds Park, Kalkuta, 4 lutego 1986 r.


Chrystus, Światło Narodów, jest w szczególny sposób światłem każdej chrześcijańskiej rodziny, każdego chrześcijańskiego domu. Przypomniał nam o tym wymowny gest niedawno poślubionych par, które odnowiły tutaj swoją przysięgę małżeńską. W naszej obecności pary te ślubowały "od tej chwili aż do śmierci żyć we wzajemnej miłości, wzajemnym zaufaniu i duchowej jedności".
Jako świadkowie tego ślubowania mamy obowiązek pomagać im modlitwą w jego dochowaniu. Ich, a także wszystkie rodziny stanu Kerala i całych Indii, zapewniam, że będę o nich pamiętał w modlitwach.
Pomyślna sytuacja wspólnoty rodzinnej wiąże się ze szczęściem osoby i społeczności ludzkiej (por. Gaudium et spes, 47). Wiem, że w tradycji Indii leży otaczanie życia rodzinnego najwyższym szacunkiem i opieką. Jednakże dziś rodzina bywa narażona na różnorakie trudności. Ludzie wrażliwi na prawdziwe potrzeby społeczeństwa na pewno przyznają, że ochrona małżeństwa i życia rodzinnego jest sprawą naglącą.
Homilia podczas spotkania modlitewnego, Triśur, 7 lutego 1986 r.

Za szczególny zaszczyt i łaskę poczytuję sobie to, że mogłem przybyć do bazyliki św. Tomasza Apostoła w Madrasie. Jak wielu pielgrzymów przede mną, tak i ja przychodzę, aby uczcić grób Apostoła Indii. To sanktuarium mówi o dziejach Kościoła na tej umiłowanej ziemi. Przywołuje na pamięć nie tylko św. Tomasza i jego męczeństwo, ale także tych wszystkich, którzy przyszli po nim, aby poświęcić życie głoszeniu Ewangelii; wszystkich, którzy świadczyli o Chrystusie zarówno słowem, jak i czynem.
 Przemówienie podczas nawiedzenia bazyliki katedralnej św. Tomasza Apostoła, Madras, 5 lutego 1986 r.



Event Place
Choose location...